pkaa straaw (ดอกกันเกรา)
July 23rd, 2008เพลงนี้เป็นผลงานการประพันธ์และขับร้องโดย ศิลปินจากจังหวัดสุรินทร์ “ไม้ พิสิฐพงศ์ กิ่งแก้ว” สำหรับ ปกาสตราว หรือ ดอกกันเกรา นั้นคือดอกไม้ที่เป็นสัญลักษณ์ของจังหวัดสุรินทร์ เนื้อหาในเพลงนี้ผู้ร้องรำพึงรำพันถึงหญิงคนรัก ซึ่งจากไปทำงานที่กรุงเทพฯ แล้วไม่กลับมาบ้าน เขาบอกเล่าถึงความทรงจำแสนหวานกับหญิงคนรักที่วันนี้อยู่ห่างไกล คงเหลือเพียงสัญลักษณ์คือ “ปกาสตราว” (ดอกกันเกรา) เป็นเพื่อนปลอบใจในยามเหงา เพลงนี้ปรับใช้ทำนอง “สักวา” ซึ่งเป็นทำนองเพลงพื้นบ้านกันตรึม โดยขยายให้เป็นเพลงเต็ม และปรับจังหวะให้เนิบช้าขึ้น
คย็อล แปร แค ปรัง กเดา แด็ย บอง ร้อยมาลัยไว้คล้องคอ
ทัดดอกกันเกรา ชวร จำ เนียง ละออ โกน ตำแร็ย ซอ ลออ บอง น็อง ล็อบ โม
ปีร แบ็ย ฉนำ แดล เนียง กระมม บอง จากน้ำในคลอง ทุ่งท้องนา
จากแดนดิน ดอกไม้ เนียง ต็วน สตรา ไปอยู่เมืองฟ้า ฉงาย สเราะ ฉงาย สแร
แค แจด มหาสงกรานต์ โอ้แม่ตาหวาน ยังจำได้ไหม
ลีง อังกุน ลีง ตรด จุม เนียง สแร็ย สรง เปรียะ ตา แย็ย ตระกอง ได เรือม อันเร
ปกาสตราว แมก เดิม เวีย แบก ปกา ตเน็ญ สรูล เนียง งา ยางนา โต
เนียะสเราะ เนียะสแร บีด ฉงาย กี ด็อล โม ยางนา เจาะ โต
มัน เคิญ โม กระมม บอง
จำ เมิล เพลิว โอ เนียง สแร็ย เปิว อันแย็ย ทา ยางนา โต
ปรับ บอง ออย จำ แต เนียง มัน ล็อบ โม
อันแย็ย ยางนา เติว เปียะ เนียง กระมม บอง
คย็อล แปร แค ปรัง กเดา แด็ย เนียง เอย เนียง สแร็ย ลืมสัญญา
ปรัวะ บอง สรเวิง มัน เด็ญ ตึก มัน เด็ญ ประซา
กึด ดอล กระมม งา เทิบ ปกาสตราว ยุม
(ตัวเอียงเป็นภาษาเขมรถิ่นไทย หรือ เขมรสุรินทร์ หรือ ขแมร์ลือ)